Dag 16: Touwtje springen

Woensdag 05 Maart 2008 at 12:17 pm

Na twee dagen heerlijk cultuurhappen is de ochtend na het weekend gevoelsmatig extra vroeg, de derde en daarmee de laatste week is ingegaan. Een heerlijk gevarieerd ontbijt van geroosterd brood met jam sla ik maar over, om zo nog wat extra te kunnen slapen.

Een klein uurtje met de metro naar IBM wordt door de meeste van ons gebruikt voor het strikken van de das, het bekijken van Japanners en na het verlaten van de tunnels van Tokyo uiteraard het uitzicht over de buitenwijken.

Een stijlvolle lobby met bruin leren banken brengt ons naar een vergaderzaal, vormgegeven met donkerhouten panelen, voorin prijkt een spreekstoel met een zilveren motto: “Think”.

Naar de Japanse omgangregels verontschuldigt onze kwieke Japans-Amerikaanse host zich dat we te allen tijde vergezeld moeten zijn van een medewerker van IBM, dit om de gevoelige maar belangrijke relatie met de andere bedrijven in het gebouw te behouden.

De eerste presentatie bestaat uit een overzicht van IBM, een aantal slides zijn vanwege de (gevoelige) inhoud in het Japans. IBM streeft naar het plaatsen van Research Labs op locaties waar het onderzoek “hot” is, om hiermee zich meer globaal te kunnen profileren. Het lab dat van ons bezoek mag genieten bestaat voornamelijk uit Japanse medewerkers.

“We are not working on defense; we are working on more peaceful missions, by doing so you can still make a lot of money”

IBM ziet in dat hun bestaansrecht zal verschuiven van pure techniek naar services, en is tijdens de presentatie redelijk open over dat de velden van onderzoek niet specifiek van IBM zijn. Het opsplitsen in twee groepen gaat na twee weken met gemak en met een deel van de groep verplaatsen we ons naar een andere vergaderzaal om hier onze eerste demo te aanschouwen.

Text to Speech, is een systeem dat in staat is geannoteerde tekst om te zetten in natuurlijk gesproken taal, welke zelfs met meerdere smaken beschikbaar is. De TomTom aanpak: "Ga bij de volgende afslag linksaf", slaat in Japan niet aan, kennelijk liggen de eisen hier een stukje hoger.

Invisible Barcodes, is een poging van IBM verborgen metadata te plaatsen in papieren media zoals een krant. Het is een evolutie op de populaire QR-Codes, via het ultraviolette of infrarood spectrum is het mogelijk een twee laag in het papier te brengen om zo beter gebruik te kunnen maken van de aanwezige ruimte.

Tijdens de lunch is er volop de mogelijkheid te spreken met medewerkers van IBM, waarna we met zijn allen weer op de JR-lijn stappen, eenmaal aangekomen op Hadano is het even zoeken naar het Fuij-Xerox busje, die helaas al vertrokken was. Gelukkig schijnt de zon en wordt het nabij gelegen park touwtje gesprongen door een groep schoolkinderen. Michel en ik laten even onze skills zien, door in pak een rondje mee te springen.

In een afgeladen busje rijden we een gepoedersuikerde berg tegemoet, dat moet Fuji wel zijn, best leuk dat Xerox hier wat geld voor heeft uitgetrokken, of is Fuji toch een bedrijf? Hoe zit het nou? Gelukkig omvat de eerste presentatie uit alle, maar dan ook alle, ins en outs van het bedrijf Fuji-Xerox. Een enerverende A0 formaat organigram, waar Daft nog een puntje aan kan zuigen, zorgt voor het verschijnen van de nodige MacBooks, waarschijnlijk om aantekeningen te maken?

De tweede presentatie gaat over Robas, Real Organizational Behaviour Audits Service, een systeem dat positionering van kantoorgebruikers classificeert en dynamisch weergeeft in een flash applicatie. De demonstratie omvat posities van ongeveer 500 gebruikers in een kantoor van een dozijn verdiepingen, je ziet heel mooi in het verloop van de dag, mensen wisselen tussen de verschillende ruimtes.

Met een kop sterke kop koffie, chemisch groene limonade en gifgele limonadethee uit de automaat begeven wij ons naar de demonstratieruimtes.

Shared Object, is een intern project dat het mogelijk maakt gezamenlijk te kunnen werken aan een stuk hardware. Het concept: Ruimte 1, plaats het te bespreken object onder een camera, monteer hierboven een beamer; Ruimte 2, toon de afbeelding op een groot scherm waar je ook met een digitale marker op kan tekenen; Weerspiegel hetgeen getekend is met de beamer op het object en je kunt zo samenwerken zonder in dezelfde ruimte aanwezig te zijn. Mooi en eenvoudig.

In de volgende ruimte zien we een aantal toepassingen van 3D markers: lichaamoriëntaties van verschillende ledematen, een virtuele afstandbediening voor het aan en uitschakelen van apparatuur in een woonkamer en het tekenen met een 3D muis. Waar dient de Wii in de hoek voor? Na wat doorvragen blijkt dat functionaliteit wordt vergeleken en getest.

Op de hoogste verdieping staan koud bier en lekkere hapjes op ons te wachten, iets dat echt een meerwaarde geeft aan dit bedrijfsbezoek. Speciaal omdat informeel het bedrijf helemaal niet zo stoffig is, een aantal mensen opeens best Engels kunnen en dat een van de medewerkers zelfs jarig is.

De tafel wordt vakkundig leeggegeten, waarbij iemand uit het land waar Sinterklaas vandaan komt, de vleesschotel goed weet te waarderen. Na de nodige biertjes trekt het hoofd van de afdeling een goed smakende aardappeldestillaat open. Vrolijk brengt de bus ons weer terug naar het openbaar vervoer om zo onze dag af te sluiten.

Dag 19: Ginza, AGI en de Nederlandse ambassade

Maandag 03 Maart 2008 at 10:45 am

Ondanks een schappelijke wektijd volgen we vandaag een druk programma. 's Ochtens staat een bezoek aan het winkelgebied Ginza in de planning, alwaar wij Tokyo's "Ubiquitous Technology Project in Ginza" zullen bekijken. Na de lunch gaan we 's middags langs bij een klein bedrijfje, genaamd AGI, die toepassingen ontwikkeld voor het herkennen van menselijke emotie vanuit opgenomen spraak. In de namiddag zijn we uitgenodigd om de Nederlandse ambassade te bezoeken.

Na de vorige nacht in een wat minder fris hotel te hebben doorgebracht, is het vandaag prettig wakker worden in ons "hotel/hostel" in Tokyo. Met een wektijd van 08.15 hoeven we vandaag niet echt vroeg op, ook al blijkt dat zelfs deze milde wektijd sommige deelnemers zwaar valt en het "je nog even omdraaien in bed" niet voorkomen kan worden. Na een gevarieerd ontbijt (wederom wit brood met aardbijenjam of bosvruchtenjam) staan we netjes op tijd voor het hotel op straat te luisteren naar de briefing over AGI, gegeven door Michel. Met de gehele groep compleet, inclusief Remko die de voorgaande twee dagen en vier bedrijfsbezoeken had gemist door ziekte, gaan we richting metro.

Aangekomen in het metrostation van Ginza melden we ons bij een provisorisch ingericht stuk metrotunnel, welke door moet gaan voor presentatieruimte. Daar krijgen we door een enthousiast babbelende kerel uitgelegd dat we zodirect onder begeleiding van een speciale PDA gaan rondlopen in een klein gebied rond de kruizing van twee grote winkelstraten. Dat gebied is voorzien van allerlei technische foefjes, zoals RFID-tags, IR-bakens en Bluetooth, waardoor je tijdens het rondlopen gebruik kan maken van een aantal "ubiquitous" functionaliteiten. Tot deze functionaliteiten behoren verschillende vormen van informatievoorziening en routeplanning. Wij konden aan dit alles mee doen onder het motto van de "Feasibility Study Experiments for the Ubiquitous Technology Project in Ginza". Dit is een project van het "Japan Institute of Construction Engineering" waaraan ook andere instellingen meewerken zoals de University of Tokyo en de gemeente van Tokyo. Op de voet gevolgd door een cameraploeg en een fotograaf banjeren we anderhalf uur lang rond in een chique winkelstraat, waarbij de vele winkels opeens als nuttig vluchtoort dienen voor deze opdringerige lenzen. Onze "Ginza experience" eindigde met het invullen van een enquete over het experiment systeem.

Na Ginza reizen we (zoals altijd in Tokyo) met de metro verder richting het Ebisu-district, de buurt waar we ons middagbezoek zullen gaan doen. Dit blijkt in een mooie wijk van Tokyo te liggen, met een frisse combinatie van ouderwetse westerlijke architectuur, skyscrapers en een park-achtige omgeving (groen is geen gemeengoed in Tokyo). Voor de afwisseling hebben we ruim de tijd om te lunchen en met een subgroepje van negen man hebben we van een "business lunch" genoten. Voor het bezoek aan AGI mochten we naar de 31ste verdieping van een 39 verdiepingen hoge wolkenkrabber.AGI blijkt lastig vindbaar, maar dan blijkt dat het met koeienletters aangeven SGI het moederbedrijf van AGI is. Als snel zitten we in een mooie vergaderruimte, met een spectaculair uitzicht over Tokyo, waardoor iedereen met een fototoestel eerste 10 minuten bezig is het uitzicht vast te leggen. Het bedrijfsbezoek wordt vervolgens op informele wijze afgewikkeld, waarbij nog al eens handen en voeten nodig zijn om zaken duidelijk te maken. De applicatie die emotie in spraak kan herkennen lijkt aardig te werken, ook nadat het in zowel Japans, Nederlands en Spaans is getest. Het systeem is ook nog zo uitgewerkt dat een deel van de wand van de ruimte in kleur de aanwezige emotie kan weergeven, echter dit lijkt niet 100% overeen te komen met de sfeer in de ruimte. Al met al weer een interessant bezoek afgerond.

Tot slot bezoeken we aan het einde van de middag de Nederlandse ambassade, gelegen in de schaduw van de Tokyo Tower. Voor de meeste van ons is het een vreemd idee om midden in Tokyo weer even op Nederlandse bodem te staan. We worden zeer vriendelijk verwelkomt en het initiatief van een goed georganiseerde, serieuze studiereis wordt zeer gewaardeerd. Tijdens een uitgebreide discussie over de verschillen tussen Japan en Nederland komen vele aspecten van de Japanse cultuur en het Japanse bedrijfsleven naar boven. Op de ambassade wordt informeel afgesloten met chips, sushi hapjes en Heineken. Over het bier worden nog wel een aantal grapjes gemaakt, gezien de Twentse voorkeur voor het enige “echte” bier. Tot slot gaat het grootste deel van de groep op uitnodiging nog even mee naar cafe Brusselse voor Belgisch bier en friet. Het avondeten werd daarna door iedereen individueel geregeld.

Dag 21: De terugreis naar Nederland

Maandag 03 Maart 2008 at 09:27 am

Om 7:30 uur ging mijn wekker. Een half uur eerder dan dat er in het reisboek stond. Dit gaf mij rustig de tijd om op te staan, douchen, ontbijten en de laastste beetjes van mijn tas in te pakken. Tijdens het ontbijt waren er al meerdere die wakker waren geworden. Waaronder de paar die vandaag terug naar Nederland gingen. Thijs en Michel waren ook al wakker omdat zijn om 11.00 uur hun vriendinnen van Narita airport zouden afhalen. Zij waren nog overgevlogen om samen de weken van de verlenging door Japan te reizen. Na het ontbijt was het de koffers pakken en uitchecken. Op mijn kamer was Jorge al wakker en wenste ik hem een goede vakantie. 9:00 uur checkte Mariet, Hans, Guido, Jip, Roel en ik uit. De rest zou nog uitslapen en later uitchecken, omdat zij nog een of drie weken langer in Japan bleven. De rest van de commissie was nog opgestaan om ons gedag te zeggen.

En ongeveer 9:10 uur gingen wij met zijn zessen naar de metro lopen. Op het metro station kocht iedereen kaartjes voor het eerste stuk naar Sugamo. Nou ja, bijna iedereen, want Roel was vergeten zijn Pasmo (OV-chipkaart) bij Remko in te leveren en die heeft hij dus gebruikt om naar Narita Airport te gaan. Hier kwam ik pas na de poortjes achter en was het dus te laat om nog om te draaien. We hadden het nog gehaald om een trein eerder naar Sugamo te nemen dan stond gepland in het reisboek. Hier kwamen we wel nog een verrassing tegen. Wij stapten rustig pratend met elkaar de trein in en dit beviel de dichtbij zijnde Japanner blijkbaar niet, want de deuren waren nog maar niet gesloten en hij stond al vloekend op en stampte naar de andere wagon om daar plaats te nemen. We moesten twee keer overstappen en kwamen kwart over elf aan op Narita Airport.

We gingen naar de tweede verdieping om ons daar in te checken. Bij de incheckbalie bleek nog geen rij te staan en Mariet moest nog een gehuurde telefoon inleveren. Dus Mariet ging de telefoon inleveren, en Roel en Guido gingen buiten nog even roken voor als er hierna geen mogelijkheid meer was tot in Nederland. Toen iedereen weer terug was gingen we in de rij staan om ons in te checken. We moesten onze koffer eerst door een scanner halen, maar ik dacht dat het al voor het inleveren was, dus ik liep gewoon door en vergat mijn koffer. Toen ik mijn koffer weer had opgehaald gingen we de tickets ophalen. Omdat Hans een vrij lichte koffer had kon ik gelukkig mijn veel te zware koffer toch nog mee nemen. Maar ze deden er ook niet moeilijk over dat er sommige 2 stuks handbagage hadden. Nadat we de tickets kregen, hadden we nog ongeveer een uur voordat we het vliegtuig in moesten stappen. We splitsten ons op en gingen nog wat shoppen en wat lunchen.

Om half 2 ging het vliegtuig dan eindelijk opstijgen en in de lucht kregen we al te horen dat we een kwartier eerder zouden aankomen op Schiphol dan gepland. Na take-off kregen we al snel iets te eten. In totaal kregen we tijdens de vliegreis driemaal eten uitgedeeld door de stewardessen. Om de jetlag in Nederland een beetje te voorkomen heb ik in het vliegtuig niet geslapen, waardoor de terugreis langer leek te duren dan de heenreis. De rest heeft nog wel een aantal uurtjes geslapen. De reis zijn we doorgekomen met de films die in het vliegtuig getoond werden en de spelletjes die te spelen waren. Persoonlijk heb ik ongeveer 5 films gezien deze reis. Zoals voorspeld was landen we ongeveer om kwart over vijf Nederlandse tijd, wat eerder was dan gepland.

We moesten nog een eind lopen naar de bagageband, waar we nog even moesten wachten tot onze bagage kwam. Tijdens het wachten heb ik dan maar nog even een afsluiting van de dag gedaan en iedereen nog een prettige verdere reis gewenst en omdat iedereen hierna hun eigen pad ging volgen. Toen we eenmaal onze bagage hadden gingen we naar buiten. Hier werden we opgewacht door familie en vrienden en iedereen ging hun eigen weg naar huis. En na een dag van 32 uur was ik ook wel moe genoeg om te gaan slapen.

Dag 20: De Laatste Loodjes

Zondag 02 Maart 2008 at 3:17 pm

Door Stefan Kroes

De wekker ging vandaag wat later dan gewoonlijk, en na drie propvolle weken was dat een welkome afwisseling. Een snelle douche later zette deze afwisseling zich helaas niet voort in het jamaanbod tijdens het ontbijt. Na anderhalve week begint de keuze tussen aardbeienjam, bosbessenjam of aardbeienjam èn bosbessenjam te vervelen. Vandaag gingen we naar Sharp en Sebastiaan wist ons tijdens een leuk inleidend praatje te vertellen dat Sharp zo'n 60.000 medewerkers heeft en vooral innoveert op het gebied van LCD displays en solar panels. Helaas was Roald behoorlijk ziek gebleven en ondertussen ook zijn stem kwijt geraakt.

Een goedverlopen metro- en treinreis later arriveerden we bij Sharp, gehuisd in waarschijnlijk het meest imposante kantoorgebouw dat we hebben bezocht. Hier werden we onthaald in een soort klein museumpje genaamd de 'High Tech Hall' waar we de state-of-art en historie van Sharp LCD display en solar panel technologie konden bekijken. Hoewel deze rondleiding een hoog marketing gehalte had waren er wel enkele lichtpuntjes. Iedereen was erg onder de indruk van de 3D LCD display en ook de LCD display die uit twee verschillende kijkhoeken twee verschillende beelden liet zien was bijzonder leuk om te zien. Het meeste plezier hadden we echter in een soort apparaat dat eigenlijk het meest aan een kermisattractie deed denken en waarin Sharp haar beeld van de toekomst uiteen zette. Denk aan een kruising tussen Star Trek en een tenenkrommende basisschoolmusical. Na deze hele vertoning maakte Sharp echter heel veel goed met een fantastische lunch bestaande uit onder andere kip, salade, spaghetti en een mooi uitzicht op de zee en een deel van Tokyo.

De lunch werd gevolgd door een korte rookpauze en daarna de serieuzere sessie. De sessie werd geopend met een presentatie van Hans en Mariet over wat wij doen op het gebied van wireless sensor networks and human media interaction. Ondanks dat deze zaken vrij weinig aansluiting vinden met de activiteiten van Sharp was de reactie positief. Hierna presenteerden onderzoeksmedewerkers van Sharp over een aantal technologieën die zij ontwikkelen op het gebied van televisieplatformen en ubiquitous computing waarover in het micro report ongetwijfeld genoeg te lezen zal zijn. Tijdens de vragenronde en afsluiting van deze laatste sessie was het leuk om te merken dat men in de afgelopen drie weken veel heeft opgestoken over zowel de materie als het formuleren van vragen en het discussiëren in een grote groep.

Volgens het programma zouden we na dit laatste bedrijfsbezoek terug gaan naar het hotel om vervolgens daar in de buurt te eten. De commissie had echter nog een verrassing in petto: een fantastisch diner in het Park Hyatt Tokyo Hotel op de 52e verdieping. Behalve spectaculair uitzicht over het heel Tokyo en met name het 'skyscraper district' hebben we genoten van haute cuisine, live jazz en heerlijke champagne, wijn, cocktails, whisky en cognac. Tijdens het eten heeft Luuk namens de groep onze dank aan de commissie uitgesproken voor een tot in de puntjes goede organisatie en zo hebben we onze studiereis met een zeer stijlvolle klapper afgesloten. 's Avonds zijn een aantal mensen nog naar verschillende clubs in Tokyo geweest en hebben sommige anderen in de buurt van het hotel nog een biertje gedronken. Sommigen zijn ook gewoon vroeg naar bed gegaan vanwege totale uitputting of zodat ze de volgende ochtend fris en fruitig hun vriendinnetje konden ophalen van het vliegveld.

Dag 18: Tsukuba University en AIST

Woensdag 27 Februari 2008 at 2:36 pm

Wakker worden naast een man blijft toch raar. Gelukkig ziet Michel er ‘s ochtends dankzij z’n praktische kapsel net zo knap uit als ‘s avonds, dus het schrikeffect bleef uit. Omdat we gisteren geëindigd waren in Tsukuba en vandaag weer in ditzelfde gebied moesten zijn voor twee bedrijfsbezoeken, hebben we de nacht doorgebracht in een hotel met de inspiratieloze naam “Tsukuba Daily Inn”.

Mijn wekker ging om 6:15, maar omdat we oordeelden dat het veel te koud was en omdat de tijd om op te staan volgens de planning pas een half uur later was, besloten we eerst de airconditioner nog even aan het werk te zetten. De airco deed een tijdje goed dienst als verwarming, maar veranderde op een gegeven moment autonoom z’n aanpak om ons uit bed te krijgen. Het blazen van koude lucht bleek een heel stuk effectiever. Erg slim, maar of dit het soort smart surroundings is waar ik op zit te wachten… Bij het ontbijt kwamen we er achter dat de Tsukuba Daily Inn een echt arbeidershotel is. Bij binnenkomst zat de hele ontbijtzaal vol met arbeiders in overalls en waren er alleen nog plaatsjes vrij bij de tafels waarbij je op de grond moet zitten. Wat waren we blij dat we eindelijk weer eens toast met jam als ontbijt konden eten, poeh, wat hadden we dat lang niet gehad! Er zaten gelukkig ook nog wat lekkernijen bij zoals een salade, een gekookt ei en vlees- en vishapjes. De busrit naar het busstation verliep vlekkeloos, maar toen de bus naar Tsukuba University waarin we klaar zaten op het punt stond om te vertrekken bedacht Ronald zich dat hij z’n tas in de vorige bus had laten liggen. Hij kon nog uit de bus springen, maar vlak daarna vertrok de bus met zijn tas. Enkele seconden later vertrokken ook wij. Eenzaam en ontgoocheld bleef Ronald achter op het station. In onze haastige stemming hadden we een andere, eerdere bus richting de universiteit van Tsukuba genomen dan in de reisplanning stond. Achteraf gezien was dit misschien niet zo slim omdat hierdoor niet precies duidelijk was waar we uit moesten stappen. De universiteit van Tsukuba heeft meerdere campussen, die elk ongeveer even groot zijn als die van de UT. Ondanks dat we door het verkeerd uitstappen een heel eind moesten lopen, waren we toch nog op tijd bij de juiste campus en het gebouw van bestemming. Na een kort inleidend praatje werden we voor de eerste keer deze reis opgedeeld in drie groepen voor de drie demonstraties. HipHopHand is een systeem gebaseerd op een leuk idee, maar werkte nog niet echt goed. Het idee is dat je in je handen klapt en met je handen een gebied selecteert waarvan je uit je eigen gezichtspunt een foto wilt maken. Het systeem berekent op basis van de positie van je handen hoe de foto er uit zou moeten zien. De “Finger Motion Interface for GUI” was precies wat de naam al aangeeft, een systeem om met je vinger de computer te bedienen. De derde demonstratie was van een nieuwe interface voor het geven van presentaties met een Laser Pointer. Ze demonstreerden hoe je door het gebruiken van de randen van de presentatie aardig wat commando’s kunt geven met een laserpen. Op de universiteit waren ze er van uit gegaan dat we met een gehuurde bus zouden komen, maar dit was niet het geval. Omdat we wel snel van de ene onderzoeksgroep naar de andere moesten reizen, over de vele campussen, hadden ze nog snel een bus voor ons weten te regelen. Onderweg kwamen we een verdwaalde Ronald langs de kant van de weg tegen. Zijn enorme blijdschap om bekende gezichten te zien was duidelijk van z’n gezicht te lezen en deed hem even zijn verdriet om zijn nog steeds kwijt zijnde tas vergeten.

Voor de tweede dag op rij gingen we lunchen op het station van Tsukuba. We wisten de goede eettentjes nu sneller te vinden en hadden ook nog eens meer tijd voor het daadwerkelijke eten. Na de lunch had Ronald z’n tas weer terug weten te krijgen en werden we opgehaald door een pendelbusje van AIST. Helaas was deze net wat te klein, waardoor een aantal mensen met een taxi moest. Ons bezoek aan AIST werd door AIST en de Nederlandse ambassade aangegrepen om eens nader met elkaar kennis te maken. Hierdoor werden we het gehele bezoek vergezeld door twee mannen van de ambassade.

AIST is de afkorting van het “National Institute of Advanced Industrial Science & Technology”, een instituut waar ze een aantal erg leuke systemen ontwikkeld hebben. Ten eerste de ‘humanoid timmerman’, een robot die een mens kan helpen met het samen tillen en plaatsen van grote planken. Diezelfde robot hadden ze ook nog meer geleerd, maar dit werd niet uitgebreid genoemd. Wel kan de robot zelfstandig opstaan als hij is gevallen. Iets wat nog bijna geen enkele humanoid robot kan. Ook erg cool was de ‘transformer snake’ robot. Dit is een robot die zichzelf van gedaante kan verwisselen. De robot kan zichzelf voortbewegen als onder andere slang, wandelaar en als wiel. Vertederend was het om te zien hoe een knuffelbare zeehond robot zelfs de stoerste informatica student aan het knuffelen, of in Jorge’s geval zoenen, wist te krijgen. Deze robot is ontwikkeld ter vervanging van therapie met dieren, omdat dieren in ziekenhuizen niet zijn toegestaan. Ten slotte kregen we in een ander gebouw nog een demonstratie te zien van een automatische rolstoel die doormiddel van een ingenieus systeem 360 graden om zich heen kon kijken en van diverse nieuwe toepassingen voor het actiever kunnen beluisteren van muziek. Ook op de terugweg zaten we weer in een veel te klein pendelbusje en moesten er weer taxi’s ingezet worden. Uiteindelijk terug aangekomen bij het Sakura hotel was het tijd om onze studiereispolo’s aan te trekken en weer de metro in te duiken. Dit keer niet voor een reis, maar voor het maken van een groepsfoto. Na vele minuten rondzwerven door het ondergrondse netwerk van gangen kwamen we op een plek waarvan de commissie dacht dat het de meest geschikte plek was voor een groepsfoto. De vlag van het universiteitsfonds werd uitgerold en een nietsvermoedende voorbijgangster werd benoemd tot fotografe. Na het maken van de groepsfoto werd er geld uitgedeeld voor het avondeten en verdween iedereen in groepjes in het gangenstelsel van de Tokiose metro.

Dag 17: Kajima en JAXA

Dinsdag 26 Februari 2008 at 2:05 pm Vandaag staan twee bedrijven op de planning die op het eerste gezicht weinig met de onderzoeksvraag van de studiereis te maken hebben. Kajima is een bouwonderneming welke gespecialiseerd is in het ontwikkelen van grote projecten als wolkenkrabbers, kerncentrales en zich bezig houd met aardbevingbescherming voor gebouwen. JAXA is de Japanse NASA, welke dus bezig zijn met ruimtevaart.

 

Na een zeer uitgebreid ontbijt van twee witte boterhammen met jam en een briefing van Guido en Berend vertrokken we naar de metro waarmee me we naar Keio Tamagawa reisden. Na een kwartiertje lopen kwamen we bij Kajima aan waar we na een korte introductie met een rondleiding door het bedrijf begonnen. We hebben onder andere een aardbevingsimulatie kamer gezien, een ruimte waar de air-flow rondom gebouwen gemeten kan worden en gezien hoe ze gebouwen aardbevingproof maken (o.a. door grote rubberen schokdempers onder het gebouw). Na de presentatie van Hans en Mariet was het om stipt 12 uur tijd om te vertrekken naar de metro.

 

Dit was de eerste keer dat we een heel strak reisschema hadden met diverse krappe overstappen. Voor vertrek vanaf het eerste metro station hadden we nog 10 minuten om wat te eten te halen, wat voor een aantal mensen, waaronder ik, de Mc Donalds werd (een cheeseburger en McFlurry KitKat). Daarna de metro in en met rennen en vliegen toch nog op tijd in Tsukuba aangekomen van waar we met de bus naar JAXA vertrokken.

 

Net voorbij de ingang lag een gigantische raket waarvan we nog steeds niet weten of deze nu echt of nagemaakt is (ook al verwachten we het laatste). Na het wegleggen van onze spullen in de presentatiezaal kregen we een rondleiding door de tentoonstelling waar we onder andere schaalmodellen van de Japanse ruimteraketten te zien zijn. Na deze rondleiding kregen we nog een presentatie over een tweetal communicatiesatellieten. Op zich erg interessant, echter duurde het allemaal wat te lang en viel het tegen dat ze niet meer onderwerpen hebben belicht.

 

Aangezien we morgen weer een bedrijfsbezoek in deze omgeving hebben keerden we niet terug naar het hotel in Tokyo, maar was een hotel op enkele minuten lopen van JAXA geregeld. Na inchecken gingen we zoals dat meestal gaat in groepjes eten. Wij besloten om met de bus naar het centrum te gaan waar we vanmiddag al even zijn geweest ik heb daar samen met Jorge, Roel en Berend bij een Italiaans restaurant gegeten. Niet erg Japans maar wel erg lekker.

 

Na het eten nog even langs de Starbucks voor een koffie of hot chocolat en tot slot van de dag met de taxi terug naar het hotel. Daar dit dagverslag getikt en tot slot een beetje bij tijd naar bed, morgen weer vroeg op.

Dag 12: YRP en een beetje rust

Maandag 25 Februari 2008 at 2:55 pm

We mochten vandaag relatief uitslapen en hadden ook nog de mazzel dat er eindelijk geen irritante Fransen in de weg zaten bij ons ontbijt, de meeste mensen waren in staat een boterham te eten. Mario gaf een micro praatje over het YRP en merkte op dat er een slecht sentiment geproeft werd naar aanleiding van zijn praatje, waarop snel door Hans werd gezegd: "geen slecht sentiment over het micro praatje, wel over de koffie."

Na twee ritjes met de metro waar een te lange wachtpauze tussen zat kwamen we met een lokale bus aan in het YRP park. Hier had iedereen eerst de mogelijkheid op eigen gelegenheid te lunchen. Dit kon bij een van de cafetaria's of bij Japanners die van alles verkochten vanuit de achterkant van hun busje.

Hierna kregen we een oersaai praatje van iemand die niet kon presenteren en de sheets had gepakt van een statistiekenprestatie van een jaartje terug. Het enige wat er van opgestoken werd is dat het YRP Center blijkbaar gebaseerd was op een R&D cluster van bedrijven die allemaal iets deden met draadloze communicatie en dat er werd samengewerkt met een paar Europese instituten, maar niet met instituten in de VS.

Vervolgens kregen we een prestentatie van NiCT die bezig was met ubiquitous computing voor communicatie, zij zorgden er bijvoorbeeld voor dat er een slimme keuze werd gemaakt in de back-end tussen verschillende communicatie technologieen zoals Wi-Fi, GPRS, 3G etc door het data-pad en het control-pad te scheiden. De andere dingen die zij hadden waren echter niet zo heel interessant, ze hadden bijvoorbeeld ook technologie om te checken waar mensen zich in een kamer bevonden, maar dit was een slap aftreksel van dingen die we eerder hadden gezien en het was vrij duidelijk dat ze hard achterliepen op andere partijen, maar ze sloten hier echter hun ogen voor en deden alsof er niks aan de hand was en zijzelf revolutionair waren.

Gelukkig gingen we daarna naar NTT Docomo waar we aardige presentatie kregen over de dekking en het gebruik van de 3G netwerken in Japan, en daarna kregen we inter-actieve demo's over werken en communiceren in de toekomst met hologrammen (zag er vet uit) en virtueel shoppen met automatische matching met kleren die je al hebt. Ook lieten ze dingen zien over telefoons die via inductie werden opgeladen (simpele technologie die nog steeds niet wordt toegepast om een of andere reden) en een telefoon waarmee je belt via je je vinger die je in je oor houdt en je een soort van ring om je vinger hebt die de verbinding verzorgt.

De avond was vrij en werd door veel mensen gebruikt om een beetje achterstallige zaken bij te werken, thuisfront te skypen en bij te slapen. Ikzelf heb die avond met Pascal lekker pizza gegeten, want daar waren we wel een keertje aan toe :)

Dag 15: Vrije zondag

Maandag 25 Februari 2008 at 1:50 pm Een hele dag voor onszelf. Volgens mij heeft iedereen er voor gekozen om de dag te beginnen met slapen. Uitgeslapen werd er toch nog even van het geweldige ontbijt genoten, wat mogelijk was tot 11:00. Hierna gingen de meesten uiteen om hun ding te doen. De commissie had nog een aantal ideeën in de reiswijzer genoemd en met een groep hebben we een paar dingen daarvan gedaan.

Aangezien de activiteiten van ons wel een gemiddeld beeld geven van de mogelijkheden, daarvan een opsomming.

We zijn begonnen met het high-tech centrum Akibahara te bezoeken. Wij hebben niet de grootste elektronicaketen gevonden, waar we anderen over hoorden, maar wel genoeg andere om een goed beeld te krijgen. Zo zijn we naast één grotere en een paar kleine ook nog in wat andere soorten shops geweest. Hieronder vallen animewinkels, arcadehallen, souvenierwinkels en ook een sexshop. Al deze winkels bestonden dan ook nog eens uit 7 of 8 verdiepingen, zodat deze winkels ook nog eens de meest rare dingen in het assortiment hadden. Hier hebben we zo'n 2 à 3 uur rondgelopen, voordat we een mooie plek om te lunchen opzochten. De helft van de groep ging naar een Amerikaanse tent en ik ging met de rest naar een okonomiyaki restaurant. Dit was ons in Hiroshima namelijk erg goed bevallen. Naderhand natuurlijk weer een koffie gehaald.

De volgende stap was weer naar beneden de metro in om naar een brug in Shibuya te gaan. Hier was namelijk een Gothic Lolita. Dit hield in dat er allerlei Japanse gothics en cos-players op de brug stonden. Je kon dan met hun op de foto als je dat wilde. Er was alleen niet heel veel te zien, want het was nogal koud. We gingen na een half uurtje al weer verder.

Het laatste punt op onze planning was een onsen te bezoeken. Hiervoor hadden we de Lonely Planet geraadpleegd en die stuurde ons naar de wijk Ropongi. Tot onze leuke verbazing bleek dit nogal een dure wijk te zijn, want we keken onze ogen uit naar alle mooie dure auto's die voorbij kwamen. Denk hierbij aan een Ferrari's, Aston Martin's en Lamborghini's. Het duurde namelijk even voordat we het onsen hadden gevonden. Uiteindelijk gevonden en dit was zeker weer lekker. Wat dit onsen speciaal maakte was het hete thee-achtige bad. Het water kwam uit een bron van 500 meter diepte onder de grond. Verder was het een van de weinige originele onsen nog en het stond ook bekend als een van de betere.

Na een verkwikkend bad zijn we terug naar het hotel gegaan, om een half uurtje later naar een lekker steakrestaurant te gaan. Iedereen heeft zich hier te goed gedaan aan een steakmenu met een pul bier. Behalve Erik natuurlijk... want die wilde cooola.